ा
"ना ही... तू खरंच सांगतो ना!', "पाह्य बरं का!', "काहीबी सांगू नको', "ठीक है ना मंग... सरळ जाऊन सांगून टाक', "नाही त एक काम कर तिचा मोबाईल नंबर असंन'... एकापाठोपाठ एक प्रश्न, त्या प्रश्नांची उत्तरे, त्यावर उपाय, फार झालं तर "सोलूशन'... असं काहीबाही सुरू होतं. नाना, संजू, बाळ्या, अरण्या यांना जे सुचत होते, ते भावड्याला सांगत होते. एव्हाना पार्टी संपून भावड्याच्या गहन समस्येवर सर्वजण चर्चा करू लागले होते. सुहास मात्र हा प्रकार "क्रश'सारखाच असल्याचे समजत असल्याने तो या सर्वांची मजा बघत होता. भावड्या बिचारा मात्र पुरता भांबावून गेला होता.
तालुक्याच्या गावात भावड्याच्या आर्ट-कॉमर्स कॉलेजला खेटूनच डी.एड. कॉलेज होते. डी.एड.ला असलेल्या "संगी'ला बघताच भावड्या पुरता दीवाना झाला होता. भावड्याने इकडून तिकडून तिचे नाव संगीता आहे एवढी माहिती महत्प्रयासाने काढली होती. तात्या आणि माय दोघंपण भावड्याले काय झाले म्हणून अधूनमधून चर्चा करायचे. त्यांनी मात्र फार सिरीयस घेतले नव्हते. "आर... दोन घास तं नीट गिळत जाय.. जवा पाव्हं तव्हा घाईतच राहतुया...' माय अधूनमधून भावड्याला म्हणायची. भावड्याची गॅंग मात्र "एकदा तू सांगूनच टाक' या भूमिकेवर ठाम होती. भावड्याले नेमके आपल्याला काय होते आहे, हेच कळत नव्हते. ते न कळणे म्हणजेच टेन्शन होते. "प्रपोज' करायचे तर दूरच राहिले.
पंचवीस एकर शेतही भावड्याला अपुरे पडत होते. भावड्याने हप्त्याने "टच स्क्रीन'चा मोबाईल घेतला होता. "आठ जीबी'चं मेमरी कार्ड टाकलेलं होतं. शेतात तासन्तास बसून राहायचे. मोबाईलवर पार "मैरे नैना सावन भादो'पासून आताच्या "सुन रहा है ना तू, रो रहा हूँ मै'पर्यंतची गाणी वारंवार वाजविली जात होती. सूर्य अस्ताला जाईपर्यंत भावड्या शेतातच टाईमपास करायचा. रात्री अंगणात बसला असला तरी याच्या मोबाईलवर हळू आवाजात किशोरचे "दर्दभरे गीत' सुरू असायचे. कधी कधी गॅंगमध्ये बसलेला असल्यावर भावड्या "तुम्हाला सांगून ठेवतो आपलं संगीवर प्रेम आहे' हा "वळू'मधला डायलॉग हाणायचा. एव्हाना संगीच्या मैत्रिणींनाही भावड्याचे हे प्रेमप्रकरण कळले होते. त्याही संगीताला चिडवायला लागल्या होत्या. तिला मात्र या सर्वांचा राग यायचा. एकदा भावड्याने "डेरिंग' करायचे ठरविलेच. संगीला एक फूल द्यायचे आणि तिला सगळे सांगून टाकायचे, असा निश्चय भावड्याने केला. हो-नाई हो-नाई करीत भावड्या कॉलेजला पोचला. यशवंती (मोटारसायकल) आज शाम्पूने धुऊन काढली असल्याने चकाकत होती. कॉलेजला जाण्यापूर्वी रस्त्यातल्या एका शेतातूनच भावड्याने फूल तोडले. आता फूल ते फूलच. मग ते सूर्यफुलाचे असले म्हणून काय झाले. भावना महत्वाच्या. मुलींना कोणती फुले आवडतात किंवा गुलाबाची फुले द्यावी लागतात, याची जाणीव भावड्याला नव्हती. त्यामुळे याने सूर्यफूल देण्याचा निर्णय घेतला. कॉलेज सुरू व्हायला वेळ होती. व्हरांड्यात संगी एकटीच असल्याचे बघून भावड्याने सूर्यफूल देऊनच टाकले. एकदाची डेरिंग केलीच. सूर्यफूल दिल्यानंतर पुढे काय बोलावे ते न कळाल्याने भावड्याला दरदरून घाम फुटला. आता जास्त वेळ उभे राहण्यात अर्थ नाही, हे लक्षात आल्यावर तो झटकन बाहेर पडला. संगीला वाईट वाटले की चांगले वाटले... याचा विचारही त्याच्या मनात नव्हता. भावड्याची लव्हस्टोरी वळणावळणाने सुरू झाली होती.
"ना ही... तू खरंच सांगतो ना!', "पाह्य बरं का!', "काहीबी सांगू नको', "ठीक है ना मंग... सरळ जाऊन सांगून टाक', "नाही त एक काम कर तिचा मोबाईल नंबर असंन'... एकापाठोपाठ एक प्रश्न, त्या प्रश्नांची उत्तरे, त्यावर उपाय, फार झालं तर "सोलूशन'... असं काहीबाही सुरू होतं. नाना, संजू, बाळ्या, अरण्या यांना जे सुचत होते, ते भावड्याला सांगत होते. एव्हाना पार्टी संपून भावड्याच्या गहन समस्येवर सर्वजण चर्चा करू लागले होते. सुहास मात्र हा प्रकार "क्रश'सारखाच असल्याचे समजत असल्याने तो या सर्वांची मजा बघत होता. भावड्या बिचारा मात्र पुरता भांबावून गेला होता.
तालुक्याच्या गावात भावड्याच्या आर्ट-कॉमर्स कॉलेजला खेटूनच डी.एड. कॉलेज होते. डी.एड.ला असलेल्या "संगी'ला बघताच भावड्या पुरता दीवाना झाला होता. भावड्याने इकडून तिकडून तिचे नाव संगीता आहे एवढी माहिती महत्प्रयासाने काढली होती. तात्या आणि माय दोघंपण भावड्याले काय झाले म्हणून अधूनमधून चर्चा करायचे. त्यांनी मात्र फार सिरीयस घेतले नव्हते. "आर... दोन घास तं नीट गिळत जाय.. जवा पाव्हं तव्हा घाईतच राहतुया...' माय अधूनमधून भावड्याला म्हणायची. भावड्याची गॅंग मात्र "एकदा तू सांगूनच टाक' या भूमिकेवर ठाम होती. भावड्याले नेमके आपल्याला काय होते आहे, हेच कळत नव्हते. ते न कळणे म्हणजेच टेन्शन होते. "प्रपोज' करायचे तर दूरच राहिले.
पंचवीस एकर शेतही भावड्याला अपुरे पडत होते. भावड्याने हप्त्याने "टच स्क्रीन'चा मोबाईल घेतला होता. "आठ जीबी'चं मेमरी कार्ड टाकलेलं होतं. शेतात तासन्तास बसून राहायचे. मोबाईलवर पार "मैरे नैना सावन भादो'पासून आताच्या "सुन रहा है ना तू, रो रहा हूँ मै'पर्यंतची गाणी वारंवार वाजविली जात होती. सूर्य अस्ताला जाईपर्यंत भावड्या शेतातच टाईमपास करायचा. रात्री अंगणात बसला असला तरी याच्या मोबाईलवर हळू आवाजात किशोरचे "दर्दभरे गीत' सुरू असायचे. कधी कधी गॅंगमध्ये बसलेला असल्यावर भावड्या "तुम्हाला सांगून ठेवतो आपलं संगीवर प्रेम आहे' हा "वळू'मधला डायलॉग हाणायचा. एव्हाना संगीच्या मैत्रिणींनाही भावड्याचे हे प्रेमप्रकरण कळले होते. त्याही संगीताला चिडवायला लागल्या होत्या. तिला मात्र या सर्वांचा राग यायचा. एकदा भावड्याने "डेरिंग' करायचे ठरविलेच. संगीला एक फूल द्यायचे आणि तिला सगळे सांगून टाकायचे, असा निश्चय भावड्याने केला. हो-नाई हो-नाई करीत भावड्या कॉलेजला पोचला. यशवंती (मोटारसायकल) आज शाम्पूने धुऊन काढली असल्याने चकाकत होती. कॉलेजला जाण्यापूर्वी रस्त्यातल्या एका शेतातूनच भावड्याने फूल तोडले. आता फूल ते फूलच. मग ते सूर्यफुलाचे असले म्हणून काय झाले. भावना महत्वाच्या. मुलींना कोणती फुले आवडतात किंवा गुलाबाची फुले द्यावी लागतात, याची जाणीव भावड्याला नव्हती. त्यामुळे याने सूर्यफूल देण्याचा निर्णय घेतला. कॉलेज सुरू व्हायला वेळ होती. व्हरांड्यात संगी एकटीच असल्याचे बघून भावड्याने सूर्यफूल देऊनच टाकले. एकदाची डेरिंग केलीच. सूर्यफूल दिल्यानंतर पुढे काय बोलावे ते न कळाल्याने भावड्याला दरदरून घाम फुटला. आता जास्त वेळ उभे राहण्यात अर्थ नाही, हे लक्षात आल्यावर तो झटकन बाहेर पडला. संगीला वाईट वाटले की चांगले वाटले... याचा विचारही त्याच्या मनात नव्हता. भावड्याची लव्हस्टोरी वळणावळणाने सुरू झाली होती.
LAi bhari... zakkkas ekdum
ReplyDelete